آی آدمها !
دیگه به آدمها امیدی ندارم . دیگه به تو امیدی ندارم و دیگه باور ندارم تو و آدمهای مثل تو رو .
+ نوشته شده در یکشنبه ششم شهریور ۱۳۹۰ ساعت 1:33 توسط آوامین
خدا گفت:لیلی عشق میورزد تا نمیرد.دنیا،لیلی زنده میخواهد.لیلی آه نیست.لیلی اشک نیست.لیلی معشوق مرده در تاریخ نیست.لیلی زندگی ست.لیلی!زندگی کن.لیلی!قصه ات را دوباره بنویس.
لیلی به قصه اش برگشت.این بار اما نه به قصد مردن.که به قصد زندگی.
و آن وقت به یاد آورد که تاریخ پر بوده از لیلی های ساده ی گمنام...
من یک لیلی ام...یک لیلی ساده ی گمنام...
نوشتههای پیشین
پیوندها
- عاشقانه هایم برای تو عارفانه هایت برای من
- بابونه
- فقط می نویسم
- راز باران
- دریا و رازهایش
- فلک زده
- دو لقمه خاطره سبز
- گلامور
- دختر نارنج و ترنج
- تپش های عاشقانه
- سیاه،سپید،خاکستری
- آشپزی رنگین
- ابهامات یک حوا
- بانوی گیلک
- البالو های قرمز زندگی
- آشیانه ی عشق من و آقای همسر
- حموم زنونه
- بهشت کوچکی به نام خانه ی ما
- ما به اندازه ی هم سهم ز دریا بردیم
- دزیره
- حرافی
- زندگی در پاورقی
- شب گلک
- دختری که دوست دارد عروس شود
- پری زاد
- میخوام یاغی باشم